دائِرَةٌ فَعَسَى اللَّهُ أَن يَأْتِىَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مّنْ عِندِهِ فَيُصْبِحُواْ عَلَى مَآ أَسَرُّواْ فِى أَنفُسِهِمْ ندِمِينَ » « 1 » كسانى كه در دل‌هايشان بيمارى [ دورويى ] است ، مىبينى كه در دوستى با يهود و نصارى شتاب مىورزند و [ بر پايهء خيال باطلشان كه مبادا اسلام و مسلمانان تكيه‌گاه استوارى نباشند ] مىگويند : مىترسيم آسيب و گزند ناگوارى به ما برسد [ به اين سبب بايد براى دوستى به سوى يهود و نصارى بشتابيم ] . اميد است خدا از سوى خود پيروزى يا واقعيّت ديگرى [ به نفع مسلمانان ] پيش آرد تا اين بيماردلان بر آنچه در دل هايشان پنهان مىداشتند ، پشيمان شوند . با بيان حقيقت در آيه ، دو راه در پيش روى انسانِ مبارز است : نخست روشى كه برگرفته از افكار و قلب‌هاى بيمار منافقانه است و كسانى كه ايمانشان متزلزل و نسبت به خدا بدگمانى دارند . اين روش در پايان راه به پشيمانى و فرار مىانجامد . راه ديگر شيوه‌اى كه در اثر استقامت و ايمان و پايمردى آشكار و تحمل فشارهاى درونى با خوشبينى به راه حق انتخاب مىگردد و به فضل و نعمت الهى و سربلندى ختم مىشود . كه قرآن كريم در اين زمينه مىفرمايد : الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمنًا وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ * فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مّنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُواْ رِضْوَ نَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ » « 2 » همان كسانى كه مردمِ [ منافق و عوامل نفوذى دشمن ] به آنان گفتند : لشكرى

--> ( 1 ) - مائدة ( 5 ) : 52 . ( 2 ) - آل عمران ( 3 ) : 173 - 174 .